Interview: Kasper Kuijpers

Hoi Kasper, kan je jezelf eens voorstellen?
Ik ben Kasper Kuijpers, 23 jaren oud, afkomstig uit Uden in Noord Brabant. Daar ben ik als de middelste van een gezin met 3 zoons, 18 jaar lang opgegroeid. Op dit moment loop ik stage als Jr Developer bij Your Majesty in NYC.

Je hebt 4 jaar Communication & Multimedia Design gevolgd in Breda. Kun je daar iets meer over vertellen, wat je daar precies hebt geleerd?
Nadat ik 6 jaar had gedaan over mijn Havo met natuur en techniek profiel, was ik bijna ICT gaan studeren – totdat ik op de studiebeurs struikelde over CMD. Al ben ik deels een beta man, ik heb altijd een creatieve kant gehad. Logischerwijs wilde ik het creatieve niet volledig inleveren om een grijze muis achter de computer te worden. En dus paste CMD die mouw goed, een mix van beiden; creatief, maar ook technisch bezig zijn met alles wat met multimedia te maken heeft.

“CMD is een rijke keuken aan creativiteit.”

Dus ik leerde niet alleen websites te maken, wat ik vaak moest uitleggen aan familie. CMD is een rijke keuken aan creativiteit, een beetje grafisch vormgeven, een beetje illustratie, een beetje film, een beetje audiovormgeving en techniek, een beetje animatie, een beetje communicatie en management. Noem maar op, zelfs filosofie komt aan bod. Maar je had altijd de keuze jezelf te verdiepen.

Het belangrijkste wat ik heb geleerd bij CMD is eigenlijk tot een creatief concept te kunnen komen en deze toe te passen in een breed spectrum aan multimedia. Ze hebben altijd gezegd dat we worden opgeleid tot “Multimedia Innovators”, wat ik vies vind klinken als je dat op zo z’n Nederlands zegt, maar het dekt wel de lading.

_{Coverbandit, onderzoek naar interface} Eerder zei je dat je vertrek naar het buitenland mede kwam door dingen die misten in de opleiding. Welke dingen?
In zekere zin wordt je opgeleid tot een manusje van alles. En al is de kennis en flexibiliteit van meerdere ‘vakken’ een vereiste aan het worden, het werkveld is daar nog niet helemaal klaar voor. Waar je dan ook gaat werken, je zal je zelf uiteindelijk toch moeten storten op een specifieke bezigheid om zo efficient mogelijk werk te verrichten.

Daar komt bij dat ik simpelweg vond dat ik nog wel tijd had om meer te studeren. Ik was 22 toen ik klaar was. Ik voelde mezelf nog niet volleerd om direct aan het werk te gaan. Ik vond dat ik er gemakkelijk nog een Master opleiding kon doen..maar een Master CMD? Die kon ik niet vinden.

Na je studie belandde je in Karlskrona (Zweden) bij multimedia opleiding Hyper Island. Kun je wat meer over de opleiding vertellen en welke afwegingen je hebt moeten maken?
De eerste afweging die ik had gemaakt was om niet te gaan. Alles ging zo snel, ik stuurde mijn aanmelding in voor Hyper Island terwijl ik nog met mijn thesis voor Communication & Multimedia Design bezig was. Op dat moment was nog niet duidelijk, zou ik worden aangenomen, of ik wel of niet de opleidingskosten moest gaan betalen want, Hyper Island zat in een overgangs jaar, ze gingen de school internationaliseren.

“Ik moest een som van circa 14000 euro verspreid over twee jaar ophoesten.”

De voorgaande jaren gold wanneer je als buitenlandse student naar Hyper Island zou gaan, was je verplicht Zweeds te leren en dan zou de Zweedse overheid voor je betalen. Maar na mijn toelatingsdagen in Zweden werd het voor mij duidelijk – ik moest een som van circa 14.000 euro verspreid over twee jaar ophoesten. En de IB-groep kon mij daar niet bij helpen. Een peperdure opleiding plus een jaar levensonderhoud in een land zoals Zweden…nee dat zou ik nooit kunnen betalen.

Toen ik mijn ouders opbelde op hun vakantie met het besluit niet te gaan, streken zij over hun hart en waren bereid mij te lenen wat ik gedurende die periode nodig zou hebben.

Ik wilde liever niet te ver in de schulden lopen, dus ik besloot mijn wekelijks budget in Karlskrona te ratsoeneren en het overgrote deel van mijn vrije tijd te besteden aan freelance werk. Op een eiland dat niet veel meer dan 50.000 inwoners telt en zo 4 uur reizen ligt van een stad groter dan Karlskrona zelf was dit plan gedoemd te slagen.

Wat ben je daar wijzer geworden in vergelijking met CMD Breda?
In contrast tot CMD werkten we geregeld direct met het werkveld. Realistische projecten voor echte klanten. Dingen die ook echt de wijde wereld in moesten gaan. Dus dingen die wij niet zomaar kunnen verpesten. Punten kregen we niet, wel feedback van teleurgestelde of contente opdrachtgevers. Zo werden we geforceerd om een goed eindproduct op te leveren omdat je een directe relatie met de klant onderhoudt. Dat is iets wat bij CMD destijds ontbrak.

_{Experimenten voor een showcase voor de nieuwe Your Majesty website: 1 – 2 – 3 – 4} Daarnaast is Hyper Island erg gefocust op de chaotische en zelfstandige leerweg. De medewerkers komen hun deadlines niet na, kondigen opdrachten abrupt aan, geven belangrijke informatie laat en verdeeld. Iets wat dagelijks gebeurd in het werkveld. Deze aanpak wekt erg veel frustratie op, vooral bij de studenten die betalen. Maar als klas en student leer je dan wel zelf het heft in hand te nemen. Initiatief word dan ook erg gewaardeerd

Ook was het zo dat we geen specifieke lessen kregen in de tools die we gebruiken. Dat moeten we zelf maar leren. Er waren altijd wel een aantal personen in de klas die kennis of expertises hadden in bepaalde programma’s en werkgebieden, en je dan ook hielpen. Was de vraag naar bepaalde kennis in de klas groot, dan organiseerden we workshops. Zo heb ik eens voor mijn klas gestaan en een stoomcursus HTML + CSS gedaan.

_{Creatives Unlimited, in samenwerking met de rest van de klas} Hyper Island wordt ondanks zijn korte historie al geroemd voor zijn uitmuntende kwaliteit. Is het echt zo dat er alléén maar supertalenten zitten? Hijgt de concurrentie je in de nek?

Hyper Island bestaat al 14 jaar, een van de oprichters vertelde toen ze de opleiding opzetten, zich afvroegen of de wereld 50 studenten gespecialiseerd in het internet wel kon gebruiken.

Hyper Island trekt vanwege de internationale faam ieder jaar wel een aantal talenten aan, maar het overgrote deel van de studenten zijn normale Scandinaviërs die opzoek zijn naar een vervolgopleiding. Voor het handjevol talenten lijkt deze ‘uitmuntende kwaliteit’ zoals iedereen het zich voorstelt dan ook een mirage, gebakken lucht. Maar daar komt gedurende de opleiding verandering in.

Want er zijn selectie procedures. Zover ik het begrepen heb proberen ze ieder jaar een partij competente maar gevarieerde persoonlijkheden bij elkaar te zetten en zijn ze meer opzoek zijn naar mensen die gemotiveerd zijn om te groeien, dan mensen die (denken dat ze) het allemaal al kunnen.

“Dankzij Hyper Island’s status liggen de internationale stages bij droombedrijven voor het oprapen.”

En dit groeien zie je dan ook gedurende het jaar. Dankzij de naam die Hyper Island draagt, gebakken lucht of niet, worden de studenten blootgesteld aan mensen uit het internationale werkveld met een dichtheid van twee lezingen per week, zij geven workshops wat motiveert om te presteren.

Vervolgens wordt je een half jaar losgelaten in het internationale werkveld. Dankzij Hyper Island’s status liggen de internationale stages bij droombedrijven voor het oprapen. Wat weer uitnodiging is om niet te falen.

En wat concurrentie betreft valt het eigenlijk reuze mee, er heerst meer een soort van broederschap. Vooral omdat je veel op je klasgenoten bent aangewezen.

_{The Power Station, Hyper Island, Karlskrona, Zweden} De kosten van de prive opleiding zijn gigantisch. Is het de 14.000 euro waard?
Moeilijk antwoord. Het brengt een hoop frustratie en schulden met zich mee.

Na de eerste twee tot drie maanden heb ik met de gedachte gespeeld om er eind aan te maken. De organistie lag in onze ogen overhoop. Er was geen fatsoenlijk apparatuur in de gebouwen te bekennen. Er was slechts een handjevol aan ‘echt’ talent. En ik werkte praktisch 12 uur per dag, 7 dagen per week, aan de opleiding en freelance om de kosten op te vangen. Dat allemaal geïsoleerd van enig vertier en cultuur.

Maar ik heb besloten om door te zetten en heeft het mij veel discipline en zelfstandigheid opgeleverd. Plus loop ik nu stage te Your Majesty in New York met uitzicht op een baan. Iets wat ik nooit had durven hopen.

als je van veel frustratie houdt en de ambitie hebt om in het buitenland stage te lopen

Kan zomaar iedereen zich aanmelden? Welke tips heb je voor Hyper dromers?
Iedereen kan zich aanmelden. Het belangrijkste is dat je een flinke portie affiniteit en motivatie moet tonen. Ga er heen als je van veel frustratie houdt en de ambitie hebt om in het buitenland stage te lopen.

Vertel eens wat over je klas. Zaten er meer Nederlanders op Hyper Island?
Niet in mijn klas, alleen een italiaan, Simone Magurno, welke al een uitmuntende ‘selfthought’ vormgever was, voordat hij naar Hyper Island ging. Wat betreffende Nederlanders in de Hyper Island dynastie weet ik alleen van: Joy Ann Bouwmans. Er wonen en werken nu wel een bende voormalig Hyper Island studenten in Nederland.

En Hypertalenten die met kop en schouders boven de rest uitstaken? Wat maakte hen zo speciaal?
Er was een handje vol aan studenten die al voorgaande ervaring hadden, opgedaan in het werkveld of studies. Waaronder Simone Magurno, Erik Jonsson, Tore Holmberg, Claes Kallarsson en Andreas Widman. Deze studenten waren eigenlijk dan ook gelijk de meest koppige en gefrustreerde studenten vanwege het ideaal beeld die de opleiding draagt.

Emil Rydberg, Kim Jerbo en Rikard Ekberg zijn bijvoorbeeld studenten waardoor ik door het jaar heen meer onder de indruk ben geraakt van hun wil te groeien en wat ze hebben weten te bereiken. Er zijn nog wel meer mensen die ik wil opnoemen – maar dan kan ik net zo goed de halve klas ophoesten :).

_{Flash content door Kasper, html/css door Niklas Palm} Naast je opleiding heb je heel wat moeten freelancen om je studie te kunnen betalen. Hoe kwam je aan opdrachten en kreeg je (zakelijke) hulp van Hyper Island?
Alle voorgaande Hyper Island studenten hebben voor altijd hun email adres bij Hyper Island en kunnen dus ook iedereen bereiken. Iedereen maakt er gretig gebruik van, vooral als er nood aan de freelancer is. Er kwamen dus veel interessante opdrachten binnen via het netwerk en heb ik er een paar van kunnen aannemen.

Via Hyper Island ben je stage gaan lopen bij Your Majesty in New York. Waarom zij?
Een paar ridders van Your Majesty, Jens Karlsson (Creative Director) en Christian Johansson (Art Director), zijn voormalig Hyper Island studenten, dus het contact was snel gelegd. Your Majesty was slechts een van de bedrijven die mij een stageplaats hadden aangeboden. Dus ik vond mezelf met het luxeprobleem een keuze te moeten maken.

Van alle bedrijven was Your Majesty naar mijn gevoel het meest verwelkomend, en bood goede perspectieven. Your Majesty is een relatief klein bureau dat groots werk doet en ik zou dan ook direct betrokken worden in deze projecten. Niet was minder waar, tot op heden heb ik nog geen koffie hoeven te zetten :).

_{New York Times Conversations} Je hebt daar gewerkt aan New York Times Conversations. Kun je daar iets meer over vertellen?
Wel, de dag in Augustus dat ik langskwam om iedereen te ontmoeten en te vertellen dat ik was gearriveerd wist de producer mij al met een deadline voor diezelfde week op te zadelen. “Kun jij een technisch prototype van deze website voor vrijdag kan maken?”. Het was gigantisch veel werk. Ik moest nog zelfs mijn computer installeren! Maar ik wist erin te slagen, aldaniet met een paar uurtjes in het weekend extra.

Welke verantwoordelijkheden en hoeveel vrijheid had je binnen dat project?
De mensen bij Your Majesty waren dusdanig onder de indruk dat ze mij beloonde met de verantwoordlijkheid voor het programmeren van het hele project. Wel hield de Sr Developer een oogje in het zeil en hielp mij uit de brand waar nodig.

Nog geen jaar geleden wist je amper wat actionscript betekende en had je een hekel aan Flash, heb je gewoon zwaar hard gewerkt of is er een geheime werkwijze wat je in staat stelde héél snel en héél veel te leren?
Flash is altijd een van mijn minst geliefde programma’s geweest. En eigenlijk is dat nog steeds zo. De interface kost veel pijn en moeite om er goed mee overweg te kunnen. Dat vind ik eigenlijk niet kunnen voor een programma dat niet eens zo dramatisch geavanceerd is en een enorme userbase heeft. Gelukkig is het met de komst van CS4 wel eindelijk wat opgeschoond.

_{Triangle, genrative experimenten voor nieuwe YM website, hit refresh} Oorspronkelijk hoopte ik meer Processing te leren tijdens mijn periode op Hyper Island. Maar met een van de eerste technische projecten die we ondernomen bleek Flash simpelweg de meest pragmatische keuze te zijn. Ik had mijzelf de titel “Lead Developer” opgezadeld. Dus nu moest ik toch echt Actionscript gaan leren. ActionScript 3.0 en CS3 was net een paar maanden vers, en nu ik had besloten Actionscript onder de knie te krijgen, dacht ik dat Actionscript 3.0 wel de slimste keuze zou zijn.

Met veel hulp van collega klasgenoten die wel bekend waren met AS2.0 en die ook de overgang aan het maken waren heb ik mijzelf in de drie weken dat het project duurde een voldoende portie AS 3.0 kunnen meester maken.

De daarop volgende projecten tijdens Hyper Island heb ik dan waar ik het kon in Actionscript 3.0 proberen te maken, vaak samen met Tore Holmberg en Rikard Ekberg die altijd net wat meer kennis hadden dan mij en mij dus altijd konden helpen.

_{Triangle, genrative experimenten voor de nieuwe Your Majesty website, hit refresh} Nu tijdens mijn stage heb ik een Senior Developer, Caleb Johnston langs mij zit die ik hele dagen kan lastig vallen met allerlei vragen en problemen.

Het meeste heb ik dus geleerd in de schaduw van mijn meesters. Ik heb de afgelopen anderhalf jaar het geluk gehad dat er altijd iemand in de buurt was, of samenwerkte met iemand die meer kennis had over Actionscript.

Hoe verschilt de werkwijze van projecten die je in NY doet met die van Nederlandse en Zweedse?
De grootste opdrachtgevers hebben de minste tijd. Hard werken dus! Omdat Your Majesty maar een klein aantal werknemers telt, is er niet zoveel ruimte om eindeloos conceptueel bezig te zijn. Iets wat ik wel een beetje mis. Op Hyper Island vond ik dat er een goede balans tussen concept en product bestond. In Nederland vind ik dat de nadruk iets te veel op concept ligt. Wat producten oplevert die nooit afkomen, of nooit de vorm van het concept bereiken.

_{Exploding Pixels} Nu je heel wat internationale ervaring achter de rug hebt, hoe staat Nederland op de opleiding- en werkveldkaart? Wil je nog terug naar Nederland?
Ik mis veel dingen van Nederland, met name alle cultuur die binnen handbereik ligt en de gezonde experimentele bodem die Nederland heeft. Wat ik zo jammer vind is dat het allemaal maar zo’n beetje binnen Nederland blijft.

ik kom maar bar weinig websites tegen waarvan ik van m’n stoel val en van Nederlandse bodem zijn

Want naar mijn gevoel staat Nederland in het gebied van digitale media op internationaal niveau niet reuze sterk. Het voelt alsof meeste producten uit Nederland voor en door Nederland zijn. Ik kom maar bar weinig websites tegen waarvan ik van m’n stoel val en van Nederlandse bodem zijn. Dit komt vaak denk ik doordat het publiek voor de websites voornamelijk Nederlands is en niemand anders dan Nederlanders het oppakken. Een Engelstalige website doet geen pijn, zeker nu de wereld op punt van samensmelten staat, kijk bijvoorbeeld naar www.kinderenindekou.nl dat vind ik een uitmuntende aanpak die grensoverschrijdend is.

_{Sire’s Kinderen in de kou.} Maar ik ben zeker van dat er genoeg potentie is en goede ideeën zijn. Ik heb alleen het idee dat lef en ambitie onderdrukt worden door de Hollandse nuchterheid.

Wat moet er gebeuren al wil het Nederlandse opleiding- en bedrijfsleven wereldwijd op nummer één staan?
Meer geluid in het internationale werkveld. Meer werkveld in de opleiding, meer opleiding in het bedrijfsleven.

Wat gaat de toekomst je brengen?
In de toekomst wil ik met twee van mijn beste vrienden uit Nederland een eigen bedrijf opstarten. Onze passies te fuseren op experimenteel maar toepasbaar niveau. We zijn nu met een beta van een blog aan het onderzoeken welke richting we een beetje heen willen door wat van ons experimentele werk openbaar te maken. Kijk op naivi.org.

Any last words?
Mijn dankbetuiging aan iedereen die me heeft geholpen te groeien en te ondernemen tot dat wat en waar ik nu ben. Hoe ver je het ook schopt, blijf dankbaar en vriendelijk, want zelfingenomen a*holes hebben we al genoeg in het werkveld.