Het eerste contact tussen Yamandu en mij vond plaats ergens in juli 2008. Via Skype en e-mail kreeg ik steeds kleine splinters mee van zijn bestaan als fotograaf. Nu pas is het interview af. De fotograaf is een inspirerende, scherpe beeldmaker die vooral zijn hart volgt.

Datzelfde hart brengt hem in het Europa dat wij via zijn beelden leren kennen; de roerige steden en de afgelegen, wonderschone natuur. Zijn Europeans tour is een kunstproject dat zijn dagelijkse leven beïnvloedt en met ons deelt in dit interview.

“Ik ben Yamandu Roos, fotograaf. De naam Yamandu komt uit Uruguay. Hij was een indiaans opperhoofd van de Charrua. De familie komt uit Strasbourg, waar mijn opa Rene Roos is geboren. In Uruguay trouwde hij met Catalina, toen kwam mijn vader, hij ontmoete mijn Nederlandse moeder in Parijs USW.”

Zijn eerste camera, een Konica FC1, kreeg hij van zijn peettante Anne Schroder op dertienjarige leeftijd. Die camera wekte zijn eerste interesse en Yamandu begon vanaf toen veel te experimenteren. Twee jaar later kwam hij voor het eerst in aanraking met de donkere kamer.

Mario Marotta

Op zijn zeventiende liep hij voor het eerst stage bij zijn vaders beste vriend in Uruguay; Mario Marotta nodigde hem uit om op de krant waar hij werkt langs te komen. Zo zat hij daar twee maanden tijdens de zomervakantie. Na zijn gymnasium besloot hij terug te keren en ging een tijdje in Uruguay wonen en voor Mario werken.

Yamandu en Mario Marotta

Gefeliciteerd: als het de bedoeling was om schijt foto’s te maken dan is het je gelukt.

“Hij was streng. Toen heb ik het meest geleerd. Als ik iets niet goed had gedaan dan liet hij me dat voelen. Zo hing er op een dag een velletje contact afdruk in mijn kluisje met een papiertje eraan vast: 'Gefeliciteerd: als het de bedoeling was om schijt foto’s te maken dan is het je gelukt’, ik had een steen in mijn buik. Maar van hem heb ik ook de de essentie van fotografie geleerd: over de magie in fotografie. Dat is het belangrijkste.”

Brief van Mario Marotta

De stap

Later kreeg Yamandu een tweede briefje waarop stond 'je mag jezelf nu fotograaf noemen’. Bij dat briefje kreeg kreeg hij een vergroter van Mario en besloot daarop te gaan studeren. Aan de KABK leerde hij uiteindelijk op veel verschillende manieren een goede basis te leggen; techniek, ambacht, concept, kunstgeschiedenis, kijken, schrijven, toelichten etc.

Europeans

Interessante momenten, mensen, landschappen en stillevens typeren zijn huidige project Europeans. Veelal op het gevoel. Die magie van Marotta. Yamandu probeert beelden te scheppen die iets zeggen over de plek in Europa waar hij op dat moment is. Van Warsaw tot Oslo en van Parijs tot Hamburg.

De locaties heeft hij van horen zeggen, maar ook van boeken als Europa van Geert Mak en verschillende gidsen zoals de eceat gids waar ecologische boerderijen met bed and breakfast in staan. Zo zat hij laatst bij de Ligurische kust (5 Terre) te camperen op een eco boerderij waar ze honing en salami maken.

Ik probeer af te wisselen tussen stad en afgelegen plekken in de natuur. In de stad moet ik continu op mijn spullen letten en slaap je op slaapzalen in jeugdherbergen. In de natuur ben je even alleen en hoef je je minder druk te maken over je spullen. Als ik in een stad ben probeer ik contact te leggen met locals en hoop ik uitgenodigd te worden om met die mensen op stap te gaan. En dan ontmoet je nog meer mensen..

Het uiteindelijke doel van Europeans is een boek en natuurlijk een expositie. Hou bij deze Fontanel in de gaten, want Yamandu gaat in maart naar Engeland en zijn nieuwe werk zal hier regelmatig voorbij komen.



De andere kant
Inmiddels al een tijd afgestudeerd kan hij leven van zijn fotografie. De grotere commerciële klussen stellen hem in staat om Europeans te bekostigen. Zo was zijn eerste below the line campagne in 2004 met Ronaldinho voor Nike. Met 25 jaar en een rookie op het gebied van grootschalige producties een aardige uitdaging.

Dus daar stapte ik op het vliegtuig naar Barca samen met twee assistenten die ouder dan ik waren en een koffer vol hasselblads waar ik niet vaak mee werkte. We deden het nog op de film. Waarschijlijk 1 vd laatste Nike shoots op film ever.

Commerciële klussen in het buitenland zijn een beetje een schoolreisje. Alles wordt door producenten in banen geleid. Het enige waar ik me dan om moet stressen is een goede foto te maken.

Dat gold ook voor zijn laatste grote klus. Vorig jaar heeft hij een een above the line campagne geschoten voor Canon. Die productie duurde 12 dagen. Van Zurich, via London en daarna Rome.

Dat was dolle pret gecombineerd met stress. Ik kan hier nog van alles over zeggen. Het belangrijkste is dat ik veel geluk heb met hoe het loopt. Ik kan nu met de verdienste van canon verder met mijn kunst project. Zo ga je van een 5 sterren hotel naar een jeugdherberg of camping. Heerlijk.

Voor als je het afvraagt; al zijn foto’s (digitaal of film) worden bij Souverein bewerkt.

Film

Sinds 2002 is Yamandu ook af en toe bezig met film regiseren. Het begon met een korte Nike instore film van 30 seconden over straatvoetbal.

Later maakte ik ook voor Nike een EK filmpje in 2004 en een Joga Bonito filmpje in Parijs over kinderen die straatvoetballen. Ik ben sinds kort bij een nieuw productie huis bezig, waar onder andere Johan Kramer zit en dat bevalt me goed.



Some last advice

Ik was nieuwsgierig wat hij de aspirant fotograaf zou willen meegeven. Dat vond hij moeilijk, omdat Yamandu geen devies heeft en geen wonderformule wilde pretenderen over te brengen. Dus lijkt hij in de voetsporen te treden van zijn strenge leermeester Marotta;

Volg je hart, en zie het als topsport, discipline, als je ergens wil komen is het sowieso topsport, dedicatie en discipline. Een beetje meer doen dan je gewend bent te doen van jezelf. Zo min mogelijk praten en erover praten en zoveel mogelijk doen. En steeds leren van de dingen, veel kritiek krijgen, de titel moet je verdienen. 't is net voetbal; 80% valt af door scooters, bier en vrouwen.

» Yamandu Roos