Een van de deelnemers van 60 Minute Magazine was Merel Brugman. Ze viel meteen op omdat ze twee koffers vol fotografie-apparatuur mee had genomen. Haar originele werk daagt je uit om langer te kijken en is tot in de details verzorgd. Reden genoeg om haar het hemd van het lijf te vragen. O ja, en we hebben ook nog een lekkere gallery voor je!

Merel Brugman

Hoi Merel, voor de mensen die je nog niet kennen, wie ben je en wat doe je?

Ik ben een 23 jarige, ambitieuze studente met een eigen mening. Ik ben onafhankelijk, sociaal, intrinsiek gemotiveerd en nieuwsgierig om nieuwe terreinen op mijn vakgebied te verkennen en uit te proberen. Ik ben tweedejaars student digitale fotografie aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam.

Hoe ben je met fotografie in aanraking gekomen?

Op de basisschool had ik een voorliefde voor kleien, knutselen, plakken, etc. Dat ik later iets creatiefs zou gaan doen is dus niet zo verrassend. Na het behalen van mijn MAVO diploma stapte ik over naar de HAVO. Maar al snel na die keuze werd het mij duidelijk dat ik daar mijn creativiteit onvoldoende kwijt kon. Ik wilde toen naar het grafisch lyceum, maar omdat ik laat was met mijn aanmelding kon ik daar niet meer terecht. Als overbrugging koos ik toen voor een vakopleiding fotografie. Daar werd ik zo enthousiast over fotografie dat ik besloot de opleiding af te maken.

Voordat je op de WDKA zat, was je al met fotografie bezig. Heeft het je kijk op fotografie veranderd?

Mijn vooropleiding was een vaktechnische opleiding. Gelukkig heb ik tijdens die opleiding van mijn docenten de ruimte gekregen om mijn creativiteit kwijt te kunnen. Hierdoor is mijn kijk op fotografie niet echt veranderd. Het voordeel van mijn vooropleiding is, dat ik mij nu niet meer zo hoef te concentreren op de techniek, maar veel meer inhoudelijk bezig kan zijn. Een andere voordeel van mijn vooropleiding is dat ik tijdens de stage die ik in Zuid Afrika heb gelopen diverse fotografen heb geassisteerd, die verschillende stijlen hadden. Hierdoor ben ik er achter gekomen welke richting het beste bij mij paste.

Wie zijn je grote voorbeelden?

Er zijn veel fotografen die mij om uiteenlopende redenen tot de verbeelding spreken, maar echte idolen heb ik niet. Dat komt waarschijnlijk omdat ik zelf graag een eigen stijl wil ontwikkelen en niet in een bepaald hokje wil worden geplaatst. Ik haal mijn inspiratie niet alleen uit fotografie. Zowel van de gedachtegang van Sophie Calle, een boek van Paul Arden of een schilderij van René Margritte krijg ik inspiratie. Vaak ook van alledaagse dingen. Als ik iets interessants tegen kom, print of knip ik dat meestal uit en hang ik het op in mijn kamer.

Merel Brugman

Rene Magritte

René Magritte, surrealistisch Belgisch kunstschilder.

Sprookjesachtig, zo zou ik je werk willen omschrijven. Wat is jouw favoriete sprookje?

Sprookjesachtig is niet de eerste gedachte die bij mij opkomt, tenzij hiermee bedoelt wordt dat mijn foto’s vaak iets onwerkelijks hebben. In die zin speelt fantasie natuurlijk wel een belangrijke rol. Mijn favoriete sprookje? Meisjes blijken de neiging te hebben om voor sprookjes met een vrouwelijke hoofdrolspeler te kiezen, die wacht tot haar prins haar komt halen. Dat past niet zo bij mij. Omdat uiterlijk schijn bedriegt kies ik daarom voor De kleren van de keizer.

Ben je sterk beïnvloedt door het surrealisme?

Deze kunststroming spreekt mij aan vanwege de extra dimensie die wordt toegevoegd en de humor die daarbij vaak om de hoek kijkt. Die invloeden zijn ook in mijn werk te herkennen. Als ik bijvoorbeeld een foto neem van een straatbeeld is dat gegeven voor mij niet interessant genoeg. Er moet iets in het beeld gebeuren waardoor je op een verkeerd been wordt gezet. De vervreemding uit het surrealisme spreekt mij erg aan.

Merel Brugman

Je doet veel met Photoshop, een tool die voor sommige fotografen nog steeds taboe is. Hoe kijk jij hier tegen aan?

Iedere fotograaf krijgt te maken met beeldbewerking, al is het alleen maar om een andere uitsnede te kiezen of het contrast aan te passen. Het taboe heeft te maken met de echtheid van foto’s. In hoeverre kun je er vanuit gaan dat wat je ziet ook werkelijk zo was. Dat is belangrijk bij nieuwsfoto’s. Voor mij is dat geen issue. Ik kies er juist voor om de vervreemding uit te vergroten en gebruik Photoshop om dat te perfectioneren. Zoals sommige schilders hun eigen interpretatie geven aan de werkelijkheid, zo doe ik dat met mijn foto’s.

Wat doe je over, let’s say, 5 jaar?

Dan heb ik de WDKA met succes afgerond en mijn eigen stijl verder ontwikkeld. Ik streef ernaar om eigenzinnig werk te blijven maken en daarmee bekend te worden. Waar ik dan werk is de vraag want ik hou van reizen en het voordeel van fotografie is, dat je dat beroep overal ter wereld kunt uitoefenen. Ik zal in ieder geval werk doen waarbij ik mijn onafhankelijkheid niet hoef prijs te geven.



Wil je meer over Merel weten? Check dan:

» http://www.merelbrugman.com
» http://merelbrugman.blogspot.com/