In de woonkamer van huize Barth staan zwarte meubels en rode muren. Daglicht verzacht de typisch 'donkere’ kleurencombinatie. Het huis doet eigen, maar ook open aan. Aan de eettafel vraagt Inge me iets te drinken. Ik heb het interview op touw gezet met David’s moeder. Zij handelt ook al het contact af met geïnteresseerden uit onder andere Londen en New York.




Schuin naast mij zit David, dertien jaar, een vrolijk mannetje met een vriendelijke lach en pikzwart haar. Hij kijkt scherp en ontspannen. Binnen tien seconden heeft hij me op zijn netvlies. Datzelfde netvlies stuurt rap signaaltjes door naar zijn bovenste verdieping. Een bijzondere verdieping.

David Barth heeft het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. Soms is dat lastig, andere dingen gaan hem juist bijzonder goed af. Blijkt wel.


David Barth

David Barth voor zijn tekentafel.

Voor een dertien jarig jochie weet David 'aardig wat’ over anderen en zichzelf. Hij heeft een ongevenaarde interesse in en kennis van wereldse fenomenen als de natuur, oorlog en Harry Potter.

Uit encyclopediën en het internet slokt hij alle informatie op over één onderwerp en vertaalt deze later, uit zijn hoofd, naar prachtige illustraties. Naast de eettafel staat zijn tekentafel, waar hij me een kleine rondleiding geeft. Zijn favoriete potloden, kneedgum en tekenpapier. Het bovenste vel is al gedeeltelijk gesierd met kleurrijke dieren. David weet van elk zoogdier de juiste naam, bijbehorend habitat, kenmerkende gewoontes, prooien en latijnse namen. En natuurlijk hoe deze eruit zien. Elke veer, snavel, poot en oog. Tot in het kleinste detail groepeert David de diersoorten in zijn hoofd en tekent deze met uiterste preciezie en met typisch linkse potloodgrip.

David Barth David Barth

Eerste illustratie: Zoogdieren. Tweede illustratie: Dieren.

David won een aantal tekenwedstrijden en zijn moeder kreeg het voor elkaar dat een van zijn illustraties meegenomen werd in het Amerikaanse boek 'Drawing Autism’. Een boek vol met illustraties van volwassenen met autisme. David is het enige kind in de papieren bundel. Van het een kwam het ander, en inmiddels verkoopt David, in overleg met moeder, zijn illustraties. Of wordt hij gevraagd om voor een Amerikaanse band de albumhoes te ontwerpen. Of voor een Engelse documentairemaker te illustreren.

Terwijl Mick van de Wiel foto’s maakt bij deze special, zet David snel zijn bril af en lacht door zijn serieuze blik heen. “Ik heb een beugel, en als ik echt zou lachen komt dat zo geforceerd over”. David vertelt ondertussen dat hij graag naar de Zuidpool wil. “Er is veel te zien daar, en vooral in de zomer omdat het water dan zo voedselrijk is”. Samen met zijn vader gaat hij wanneer de middelbare school is afgerond. De plannen zijn gemaakt. Sparen doet hij al, met hulp van de opbrengsten van zijn illustraties.

David Barth

WO II


We lopen de trap op. En nog een trap. David doet zijn deur open en wandelt zijn wereld binnen. Een ruime kamer die muisklein lijkt door een overvloed aan spulletjes. Dingen. Van opgezette spinnen en dieren tot het zelfgemaakte “Gryffindor” zwaard, van rubberen diertjes, tot een nagebouwde Harry Potter set van oud hout, playmobilpoppetjes, spijkers en visdraad. “Hier is de grote zaal, en daar is goudgrijp en hier ben ik de laatste veldslag aan het naspelen. Pas op je hoofd”. Langs mijn oren hangen bommenwerpers en andere oorlogsvliegtuigen waarvan hij sommigen zelf in elkaar heeft gezet en geschilderd. En ook daar weet hij alles van.

David Barth

David Barth op zijn kamer, tussen de vliegtuigjes.

Ik vraag hem of hij idolen heeft en krijg een doordacht antwoord; “DaVinci. En Picasso..en Rembrandt”. Ik zucht diep en moet even lachen. Wat een verrassend levenslustig mannetje. Afsluitend vraag ik hem of hij ook iets heeft dat hij liever niet tekent. “Eigenlijk vind ik alles wel leuk om te tekenen. Behalve stillevens. Daar zit geen leven in.”