Lake Tahoe is een (natuur)gebied tussen California en Nevada, en een van de populairste vakantiebestemmingen in Amerika. Om het gebied aantrekkelijker te maken als vakantiebestemming hebben ze de ‘merknaam’ aangepast naar Tahoe South en is een nieuwe visuele identiteit ontworpen door het Amerikaanse branding bureau DuncanChannon.

Voor het nieuwe logotype benaderden de Amerikanen de Nederlandse typografie createurs extra-ordinaire Underware. Wij vroegen Underware’s eigen Bas Jacobs naar het ontwerpproces van het logotype. Hij antwoordde met een aantal (niet eerder geopenbaarde) schetsen.





Is het niet lastig om ‘alleen’ het woordmerk te ontwerpen, en niet de rest?

Het kan juist heel verfrissend zijn. Maar dan alleen als je met een goede partner samenwerkt, waarmee je in goed overleg samen de juiste richting kan bepalen. Want je hebt als ontwerper een duidelijk beeld welke richting een project op moet gaan.

Nadeel is dat de uitvoering vaak veel tijd vergt in vergelijking met het creatieve proces. Alleen het woordmerk ontwerpen zorgt ervoor dat anderen maanden bezig zijn de nieuwe (huis)stijl te implementeren, en wij in die tijd weer kunnen doen waar we goed in zijn: letters tekenen.

Hoe gaat het ontwikkelen van zo’n logotypes precies in z’n werk?

Ondanks een duidelijke briefing proberen we vaak dmv uiteenlopende schetsen verschillende ingangen te vinden bij de klant om te kijken tot hoe ver we hun grenzen kunnen oprekken. Het is altijd belangrijk om te weten hoe groot je speelveld is.

Hoe ziet dat grenzen oprekken er precies uit?

Ondanks het ontbreken van de exacte context en timing, geven de beelden een indruk van enkele verschillende fases uit het ontwerpproces. Dit zijn lang niet alle schetsen en niet alle fases, maar ze geven in ieder geval een indruk van de reikwijdte van het ontwerpproces.

Zoals je ziet zijn de schetsen zeer verschillend van elkaar:




De eerste is redelijk rigoreus en hard: Kraftwerk meets Slayer.




De tweede is tegenovergesteld vriendelijk, rond en veel toegankelijker: Kate Bush meets Boudewijn de Groot.




De derde schets is nog steeds rond en vriendelijk, maar veel stijlvoller: Alicia Keys meets Concertgebouw Orkest.




De vierde schets heeft meer de rigoreuze benadering die de allereerste schets ook heeft, maar met meer subtiliteiten (contrast, verhouding, etc) zoals in de 2e en 3e schets: Jimi Hendrikx meets Ella Fitzgerald.




De uiteindelijke versie is weer een aangepaste versie hiervan. De binnenvormen zijn beter op elkaar afgestemd, en deze versie is wat conventioneler dan de 4e schets maar nog steeds uitgesproken. Ondanks dat de versies zeer verschillend zijn, zie je wel dat ze allemaal invloed hebben gehad op de uiteindelijke versie.

Thanks Bas! Meer informatie en de toepassing van het logo kun je vinden op de website van Tahoe South.


Thomas Moes

Thomas Moes is naast mede-oprichter en editor ook designer van Fontanel Magazine en Fontanel Jobs. Daarnaast is hij freelance interactive designer voor o.a. de NOS.