Column Erik Borst: Flashy New Year

Hallo 2009. Buiten is het koud, binnen behaaglijk warm. We beleven de kortste dagen van het jaar. Negen uur zon per dag, meer is het niet. Als de zon überhaupt schijnt, want grauwe grijsheid bepaalt het weerbeeld. Dit zijn de deprimerende omstandigheden waarin we geacht worden met goede voornemens voor het nieuwe jaar te komen. Viel het nieuwe jaar in de zomer, dan denk ik dat meer mensen zich bij hun voornemens zouden houden. In lekker weer gaat dat gewoon makkelijker.

Maar mij komt de duisternis juist goed uit. Het dwingt mij meer te flitsen, en dat is een van mijn voornemens voor 2009.

Erik Borst
Mensen ongevraagd op de foto zetten, soms zo close mogelijk, is mijn tool of the trade. Was dat in het begin spannend, nu weet ik hoe me te gedragen als ik aangesproken word of lukt het me onopvallend te blijven. Maar in het donker van de nacht iemand ongevraagd met een flits uitlichten, dat is andere koek. Onopvallend ben je na een harde flits niet meer en het nemen van meerdere foto’s van eenzelfde situatie lijkt uitgesloten. Flits! Huh!? Was jij dat? En weg ben ik, mijn onderwerp in desillusie achterlatend.

Pas thuis zie ik of het een mooie foto heeft opgeleverd. Maar de spanning, de concentratie waar ik in verkeer en de eventuele reactie die ik krijg, maken straatfotografie op voorhand al geslaagd. Flitsen geeft het net die punch, tijdens het schieten zelf en achteraf, in de foto die het oplevert.

Bruce Gilden

_{Bruce Gilden}

Er zijn fotografen met een legendarische flits. Zonder flits verliest hun beeld aan kracht. Op Youtube circuleert een clipje van Magnum fotograaf Bruce Gilden.

Bruce Gilden

Deze veteraan nadert zijn onderwerp onverwacht op enkele centimeters, flitst, bezorgt ze een hartverzakking en maakt zodoende schitterende foto’s. ‘I have no ethics’ luidt zijn credo. Wat ‘n king.

Ik dacht een keertje extra cool te zijn en waande me Bruce Gilden. Een Aziatisch gay-koppel vond het niet kunnen dat ik de oude man die naast hen op het bankje zat ongevraagd fotografeerde.

Á la Gilden, maar zonder geflits, antwoorde ik heel dapper “why can’t I take a photograph? I didn’t know you own the street!” Ha! Ik kreeg het nauwelijks uit m’n strot, maar goed. Verpieterd zaten ze me aan te gapen en na wat tegensputteren dropen ze af. De volgende keer antwoord ik weer gewoon op mijn manier; met een glimlach op het gelaat en al vriendelijk gebarend maak ik me uit de voeten. Op zoek naar een volgend mannetje op een bank. En dan is het wel; Flits! Weg.

About the author

Erik Borst is freelance fotograaf en woonachtig in Amsterdam. In zijn foto's speelt de openbare ruimte en menselijke aanwezigheid in die ruimte een belangrijke rol. Erik schrijft voor Fontanel iedere vier weken een column over zijn werk en dat van anderen. Kijk voor een indruk van Erik's fotografie op www.erikborst.com.

Door Erik Borst op 31 december in Columns Fotografie